آدم و خدایانش

 بعضی­ آدم­ ها، فقط بعضی­ آدم ها رنگ پس می­ دهند. رنگ پس می­ دهند به

خیابانی که در آن راه رفته­ اند،‌ به لیوانی که در آن چای خورده­ اند، ‌به مبلی

که رویش نشسته­ اند یا برای نیم ساعتی دراز کشیده­ اند. حتا به  ترانه­ ای

که با هم گوش کرده­ اید یا  درختی که باهم زیر سایه­ اش نشسته­ اید  و

گنجشک­ ها را تماشا کرده­ اید که نمی ترسیده­ اند و  تا نزدیک پاهایتان

می آمده­ اند به هوای خرده­ های نانی که از ساندیچتان ریخته بوده روی

زمین.

بعضی آدم ها رنگ پس می دهند، اما تکه ی هولناکش این است که حتا

اگر دیگر دوستشان نداشته باشی یا خیال کنی تا زنده ای دیگر قرار نیست

ببینیشان ، باز رنگشان، جای دست یا رد نگاهشان می ماند و می تواند

بیچاره ات کند.