آدم و خدایانش

 در آغاز، آدمیزاد تنها نبود. آدم­ها "زنامردان"ی بودند توامان، با دو سر، چهار دست و

چهار پا.  چسبیده به هم  از پهلو. موجوداتی سریع و بسیار قوی ، خود بسنده و

بی نقص ؛ و چنان به خود مشغول که به جهان اعتنایشان نبود. بی­نیاز از همه چیز

حتا از خدایان. زئوس، خدای خدایان، خشمگین شد.  تاب بی نیازیشان رانداشت،

پس با صاعقه ای  آنان را از وسط به  دو نیمه کرد. نیمی را به شرق انداخت و

نیمه ای را به غرب،  کسی را به شمال و نیمه­اش را به جنوب. آدمیزاد گیج  و

غمگین و سر گردان  روی زمین ماند و ناامید از یافتن نیمه ی خویش دست به

دامان خدایان شد.  دست به دامان معابد و نذرها و نیایش­ها...

 و چنین بود که تنهایی آفریده شد

 و رنج

 و شعر...