اين كوزه چو من خاك نگاري بوده است
فنجان ها، رنگ شيري شفافي داشتند با غنچه هاي
گل بهي ظريف وخوشرنگ و لبه هاي خيلي نازك با
سايه ي كم رنگ طلايي_ سبز و چين خوردگي كم و
لطيف .انگار كن چين خوردن گلبرگ هاي شكوفه ي سيب.
من هيچ وقت عاشق چيني هاي زيباي سبك ويكتوريايي
نبوده ام ،به نظرم اين جور ظرف ها بيشتر مال زندگي هاي
اشرافي قرن هجدهمي است با مبل هاي رويه اطلسي و
لباس هاي تور بلند چين دار و باغ هاي نيمه روشن
انگليسي . شبيه به نقاشي هاي خوش بخت و
خوش حال از زندگي رويايي اشراف.
سخت است آدمي با شلوار جين و پليور گشاد كه وقت كار
سبو سبو چاي مي خورد بتواند حق چنين فنجان ها يي
را ادا كند . اما آن فنجان ها ،زير نور چراغ هاي ويترين
جوري قشنگ بودند كه انگار الهامي از جهان ديگري.
و ديدم دلم مي خواهد يك بار هم كه شده توي آن ها چاي
بخورم. رفتم داخل.
فروشنده جعبه را با احتياط جلو آورد و يكي را داد دستم.
ظريف تر ، نازك تر و سبك تر از آن چيزي بود كه انتظار
داشتم. چيزي بود شبيه خيال.
فروشنده ذوق زده فنجان را گرفت جلوي چراغ تا ببينم
چه طور نور از آن عبور مي كند و توضيح داد : اصلا با آدم
حرف مي زنند اين ظرف ها وتوضيح داد علت اين همه
شفافيت و نازكي و سبكي اين است كه اين فنجان
ها حتا يك ذره خاك چيني ندارند و تماما از پودر استخوان
ساخته شده اند...
به سختي خودم را كنترل كردم كه فنجان از دستم پرت
نشود. راستش كلي طول كشيده تا با تصور اين كه خاك
ما گل كوزه گران خواهد شد كنار بيايم و به اين كه فنجان
عزيز سفالي ام خاك نگاري و دسته ي آبي فيروزه ايش،
دستي بر گردن ياري بوده است ،عادت كنم .
اما تصوراين كه حتا امان نمي دهند كه آدم سر فرصت خاك
شود و همان تازه تازه آسيابش مي كنند و باهاش نه سبو
و پيمانه ،كه كاسه آبگوشت و شيريني خوري و فنجان
چاي مي سازند ، حكايت ديگري است.
فروشنده توضيح داد كه ماده ي اوليه ي اين ظروف، پودر
استخوان شتر و گاو است و احتمالا هنوز از آدميزاد براي
ساختن ظرف و ظروف استفاده نمي كنند.
بي فايده بود،خيام كار خودش را پيش از اين كرده بود .
از همه ي اين ها گذشته، تصور اين كه هر بار چاي
مي خوري فنجان به حرف بيايد و نصيحتت كند، تصور
عجيبي بود:
لب بر لب كوزه بردم از غايت آز
تا زو پرسم واسطه ي عمر دراز
لب بر لب من نهاد و مي گفت اين راز
مي خور كه بدين جهان نمي آيي باز!
از مغازه آمدم بيرون.
/*]]-->
