آدم و خدایانش

دفتر شعر هاي قديمي ام را ديروز درچمدان كهنه اي پيدا كردم. خنك بود و بوي سيب مي داد.

marjanfooladvand — Sun, 06 Dec 2009 15:59:18 GMT

با هم در باد مي دويديم. دست هم را مي گرفتيم . باد با ما مي آمد و آن وقت ها كه بلند بلند

شعري را مي خوانديم كلمه هاي جا افتاده را به يادمان مي آورد.

با هم از درخت سيب مي چيديم. مي نشستيم روي زمين و سير تماشايشان مي كرديم.

سبزي آرام پوست سيب را نگاه مي كرديم كه آواز خوانان به طرف سرخ مي رفت يا گاهي

به زرد هاي آهسته،تكيه مي داد.

قرار نبود به جايي برسيم.

عجله نزديك ما نبود و ما تكه اي از عمرمان را به تماشاي سيب ها مي گذرانديم.

سيب ها را بو مي كرديم. هنوز هم چشم بسته مي توانم بوي هر كدامشان را به ياد بياورم.

گرسنه بوديم.

به سيب ها قول مي داديم آن ها به شعر تبديل كنيم و به دويدن در باد و به عشق.

بعد سيب ها را آرام مي خورديم.

غمگنانه

marjanfooladvand — Sat, 05 Dec 2009 04:38:18 GMT

ناگهان ديدم از آن صورت كه دوستش داشتم، از آن صورت كه آن همه دوستش داشتم و

مي شناختمش،‌چيزي يادم نيست.

فقط دو دندان جلو را به ياد مي آورم. دو دندان پيش بالايي كه روي هم افتادگي ملايمي داشت.

انگار يكي شان در رفاقتي ابدي به شانه ي آن ديگري تكيه داده بود.

فقط همين؛ از آن همه دارايي.

ماه و پلنگ 5

marjanfooladvand — Thu, 19 Nov 2009 07:15:18 GMT

صدای تیر اندازی پای کوه ، دو ، سه ساعتی است قطع شده.

یک مارمولک کوچک پیر روی کوه نشسته است و با دندان های کند ماه را

ذره ذره می جود.

یعنی تمام پلنگ ها را کشته اند؟

ماه و پلنگ 4

marjanfooladvand — Tue, 17 Nov 2009 04:08:46 GMT

پلنگ خودش را كوبيده بود به ميله هاي قفس . زخمي شده بود.

در را شكسته بود. نگهبان را كشته بود و گريخته بود.

ماه از ستاره ها آمده بود پايين تر.

پلنگ از كنار ديوار هاي شهر از لاي سايه ها گذشته بود

و از ميان تير اندازي مردان كه ترسيده بودند جان بدر برده بود.

ماه از ابر ها آمده بود پايين تر.

پلنگ رسيده بود به كوه.

ماه رسيده بود به كوه.

كوه مثل روز روشن بود.

پلنگ روي صخره كنار غار كوچكي نشسته بود كه چشمه اي كوچك داشت.

عكس پلنگ در آب با شكوه بود.

عكس ماه توي چشمه نور را چند برابر كرده بود.

ماه حواسش به عكس خودش توي چشمه نبود .

پلنگ حواسش به عكس ماه توي چشمه نبود.

پلنگ حواسش به لغزيدن سنگ ريزه ها نبود.

حواسش نبود كه ممكن است كوه ريزش كند.

پلنگ به ماه نگاه مي كرد.

ماه هيچ وقت پلنگ را اين همه نزديك نديده بود.

پلنگ لبه ي مرگ ايستاده بود

چشم هايش آرزومند ترين چشم هاي جهان بودند.

پلنگ حتا پلك نمي زد.

پلنگ حتا خيال نمي كرد مي شود ماه را اين همه نزديك ديد.

ماه خيلي بزرگ بود. ماه توي كوه جا نمي شد.

پلنگ باز هم غمگين بود.

ماه كوچك شد.

اما كوه هنوز كوچك تر بود

ماه كوچك تر شد.

ماه كمي پايين تر آمد.

كوه كمي تاريك شد.

ماه هلال ظريف باريكي شد.

ماه تكيه داد به صخره اي و تيزي سنگ تنش را كبود كرد .

پلنگ به ماه نگاه مي كرد.

پلنگ يك قدمي ماه بود.

ماه مي توانست چشم هاي براق پلنگ را ببيند.

ماه مي توانست خط قهوه اي نازك دور چشم هاي پلنگ را ببيند.

ماه حواسش به عكس خودش توي چشم هاي پلنگ نبود.

پلنگ دستش را آرام دراز كرد سمت ماه.

خيال ماه راحت بود.

توي دست هاي پلنگ جا مي شد.

خيال ماه راحت بود.

ديگر لازم نبود پلنگ از صخره اي خيز بر دارد و بيفتد و پايين كوه ، لاي سنگ ها بميرد.

ماه چشم هايش را بست و لبخند زد.

پلنگ دستش را نزديك تر آورد.

ماه باريك و كوچك با پيشاني كبود آن جا منتظر ايستاده بود.

اما

جادوي ماه كامل ، ديگر وجود نداشت.

پلنگ دستش را پس كشيد.

پلنگ برگشت و در تاريك روشن كوه از صخره ها پايين رفت و به سمت شهر راه افتاد.

چراغ هاي باغ وحش هنوز روشن بود.

در آغاز هم كلمه بود

marjanfooladvand — Mon, 09 Nov 2009 16:25:21 GMT

گفت:
مطمئنم... و اين چشمه اي از سرور است در قلبم.البته قطره قطره
مي چكد،ولي هنوز خشك نيست...

و من مطمئنم به خيالش نمي رسيد جمله اش ذكر روز و شب
من خواهد شد.

سوانح العشاق 2

marjanfooladvand — Sun, 08 Nov 2009 07:42:48 GMT

گاه عشق آسمان بود و روح زمين ،‌تا خود چه بارد.

گاه عشق تخم بود و روح زمين ، تا خود چه بر رويد.

گاه عشق گوهر كاني بود و روح كان،‌تا خود چه گوهر آيد.

گاه آفتاب بود در آسمان روح تا خود چون بتابد.

گاه شهاب بود در هواي روح تا خود چه سوزد.

گاه زين بود بر مركب روح تا كه بر نشيند.

گاه لگام بود بر سر سر كشي روح تا خود به كدام جانب گرداند.

گاه زهر ناب بود در كام روح

تا خود

كه را گزايد

و

كه را هلاك كند
سوانح العشاق
احمد غزالي

روز سيزدهم 2

marjanfooladvand — Thu, 05 Nov 2009 21:59:09 GMT

زن ها بچه هايشان را فرستاده بودند مدرسه.
زن ها شوهرهايشان را تا دم در بدرقه كرده بودند .
سفارش كرده بودند مواظب خودشان باشند.
زن ها غذا پخته بودند كه بچه هايشان گرسنه نمانند .
زن ها رفته بودند بجنگند كه بچه هايشان هوا براي نفس كشيدن
و دليلي براي خوش حال بودن داشته باشند.

زن ها كتك خورده بودند. سخت.
تا دل بچه هايشان گرم باشد تا كسي خنده را از لب آن ها ندزدد .
زن ها وقت برگشتن، با دست هاي كبود شده و پاهاي شكسته
نان و سبزي خريده بودند
تا سفره خالي نباشد.
زن ها پشت در اشك هايشان را پاك كرده بودند.
توي خانه خنديده بودند.
پليور هاي بلند و كلفت پوشيده بودند
تا بچه ها كبودي هاي تنشان را و دست هاي زخمي شان را نبينند.

شب،‌همه سير و آرام خوابيده بودند.
زن ها بيدار بودند.
زن ها از درد خوابشان نمي برد.

روز سيزدهم1

marjanfooladvand — Thu, 05 Nov 2009 21:55:18 GMT

گفت زنها بيشتر بودند. گفت پير زني به مردم جوانه هاي نازك نعنا مي داد و
شعر مي خواند.گفت شعرش يادم نيست اما به ما كه ترسيده بوديم،جرات مي داد.

سانحه 1

marjanfooladvand — Tue, 20 Oct 2009 12:05:18 GMT

بعد مدت ها دوباره دارم سوانح مي خوانم:

...هم بود كه عشق رخت بر گيرد و عاشق از خود و خلق و
معشوق خجل شود و در زوال عشق متاسف باشد.
و نيز بسيار بود كه عشق روي بپوشد از زرق نمايش ...
كه او بوقلمون است و هر زمان رنگي ديگر برآورد.
گاه گويد رفتم.
اما
رفته نباشد...

                                                                سوانح العشاق
                                                                  احمد غزالي
                                                                 نشر ثالث

زرق : حقه،‌شعبده
بوقلمون: پارچه اي كه در هر زمان از روز با تغيير نور به رنگي متفاوت
در مي آمده است

بهنود اعدام شد.

marjanfooladvand — Tue, 13 Oct 2009 03:20:18 GMT

به من بگو چه كسي قاتل است؟
پسركي كه در هيجان يك نزاع ، دوست نوجوانش را ، بي آن كه
نقشه اي كشيده باشد،در يك لحظه ي خشم مي كشد.
يا مادر ي كه روز به روز ،‌ هر روز براي كشتن پسر انتظار مي كشد
و التماس هاي پسرك گريان ترسيده از طناب دار، دلش را نرم
نمي كند؟
مادري كه چهار پايه را از زير پاي پسر مادري ديگر مي كشد
و مردنش را تماشا مي كند؟

يا قانوني كه از مادري غمگين، ‌قاتلي خون سرد مي سازد؟