شعر تازه ی دهخدا!

 

ديشب بعد مناظره، تلفنم از زنگ نمي افتاد.شريك اضطراب و هيجان دوستانم بودم از

شهر هاي مختلف حتا آن ها كه زماني ،‌جايي با هم كار كرده بوديم و مدت ها ازشان

خبر نداشتم .

اما اين وسط يك چيز جالب بود، اين كه ميرزا علي اكبر خان دهخدا هم خودش را قاطي

ماجرا كرده بود . انگار نشسته باشد توي دفتر روزنامه ي صور اسرافيل و چاي ديشلمه ي

آخر شبش را بخورد و شعر تازه اش را داغا داغ براي ميرزا جهانگير خان بخواند:

 

  ...  مردود خدا رانده ي هر بنده آكبلاي                 از دلقك معروف نماينده آكبلاي

با شوخي و با مسخره و خنده آكبلاي               نز مرده گذشتي تو نه از زنده آكبلاي

                                هستي تو چه يك پهلو يك دنده آكبلاي!

از گرسنگي مرد رعيت به جهنم                     ور نيست در اين قوم معيت به جهنم

ترياك بريد عرق حميت به جهنم                     خوش باش تو با مطرب و سازنده آكبلاي   

                               هستي تو چه يك پهلو يك دنده آكبلاي !  ...

شعرش اما ناتمام ماند چون میرزا جهانگیر خان از خود حضرت حافظ غزل تازه داشت که همان

بعد مناظره فرستاده بود برای چاپ:

مانگوییم بد و میل به ناحق نکنیم                   جامه ی کس سیه و دلق خود ارزق نکنیم

رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم                        سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم

گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید              گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم!

...

خلاصه دیدم ظاهرا از این مناظره ها زیاد به یاد دارد این خاک قدیمی  که باز هم

می تواند دستش را روی زخمی که هنوز خون چکان است فشار دهد و بخندد...