شده خواب دیده باشی که تبدیل شده ای به یک ساختمان؟
خودت هستی با همه ی احساس ها و فهمت از پیرامون، اما تنت ساختمان
بزرگی است . چیزی میان مسجد امام و عمارت باغ ارم که ایوان های باز و
گچ بری های نفس گیر شاهچراغ را دارد؟
پیش رویت میدان نقش جهان است با آدم ها مغازه ها درشکه ها و
اسب های منگوله بسته . و تو بخشی از این میدان هستی بخشی که
همیشه بوده همیشه خواهد بود و هم این است که همه خیال می کنند
همیشه فرصت دیدنت هست و هیچ کس نگران این نیست که ممکن است
یک روز صبح بیدار شود و ببیندکه تو،این ساختمان که چیزی است میان
مسجد امام و عمارت باغ ارم و شاهچراغ، خسته شده و از میدان رفته است
یا ناامید و دلزده از چیزی خودش را کشته . هیچ کس نگران نمی شود چون
ساخمان ها خودکشی نمی کنند گم نمی شوند جایی نمی روند . فقط
آهسته آهسته بی آن که کسی بیند ، کهنه و پیر و خراب می شوند و
دست آخر بی آن که کسی نگران شود می میرند.
عمارتی بزرگ، آن قدر باشکوه و آن قدر مرعوب کننده که دیگر کسی در آن
زندگی نمی کند . همه برای تماشایش می آیند .به سر در بلندش نگاه
می کنند یا پایشان را روی کاشی میان شبستان می کوبند که انعکاس
صدا را تا دور ها می برد و خوششان می آید و روی همان کاشی جیغ
می کشند یا اسم معشوقشان را داد می زنند تا صد بار و هر بار جایی
دور تر ، تکرار شود . اما گل فرنگی ها شاه عباسی ها و تشعیر ها
گره چینی پنجره هاو ملیله های گچی دهانه ی باد گیر ها را نمی بیند.
زیبایی دور و منسوخی که چنان نازک و ظریف و در هم تنیده است که فقط
اگر کسی خیلی نزدیک شود ، اگر عینکش را چند با ر جا به جا کند ، اگر
حوصله داشته باشد قوس سر گیجه آور اسلیمی ها را دنبال کند می بیندش،
می شناسد و دل بسته اش می شود. اما این همه ،حوصله و فراغت و
عشقی می خواهد که دوره اش گذشته و عمارت پیر آن قدر آدم دیده است
که این را بفهمد.
شده خواب دیده باشی جای مسجد امام کنار نقش جهان ایستاده ای و با
چشم های دل زده ای که دیگر منتظر هیچ چیز نیست.به گروه توریست های
هر روزه نگاه کنی که راهنمایشان سعی می کند قلم زنی های نازک در را
نشانشان دهد وآن ها هی انگشت می کشند روی گل های ظریف برنجی
و حرف هایی می زنند که هیچ وقت برای تو مهم نبوده است؟
توریست ها عکس می گیرند و تو از فلاش ها یشان از صدای فشردن دکمه ی
دوربینشان متنفری . از عکس هایی که باتو برای یادگاری می گیرند بی آن
که هرگز تو را دیده باشند . عکس را به همه نشان می دهند و در باره ات
حرف می زنند جوری که انگار سال هاست که تو را می شناسند.
شده از آن بالا یکی را ببینی که تنها ایستاده و چشم دوخته به مقرنس های
تو در توی پیشانی ات که نور را می شکنند و آبی لاجوردیشان هر وقت روز
به رنگی است ، از فیروزه ای محض تا بنفش خاکستری . رقص نور و رنگی
که هیچ کس ان قدر نمی ماند تا ببیند و بفهمدش.
توریست ها ، محقق ها ، دانشجو های معماری همه دوربین دارند. عکس
یادگاری می گیرند یا برای تحقیق ها و پایان نامه هایشان یادداشت بر
می دارند یا به حرف های راهنما گوش می دهند. اما او عکاس نیست .
دوربین ندارد. چیزی نمی نویسد . فقط نگاه می کند . و نگاهش مثل آفتاب
گرم است.
و تو بعد قرن ها چشم هایت را باز می کنی و بعد از قرن ها دلت می خواهد
این نگاه روشن فهیم حاشیه ی سدری ایوان را هم بیند و آن ملیله های نازک
چند لایه را ، کتیبه های خط بنایی را، نیلوفر ها ی تغییر شکل داده ی تخت
جمشیدی را . بعد قرن ها دلت می تپد شور می زند که نکند این ها را نبیند،
نداند، نتواند بخواند . غمت می گیرد که ساختمان ها حرف نمی زنند دلت
می خواهد می توانستی حرکت کنی دستش را بگیری و همه جا بچرخانی
نشانش بدهی و از دیدن شادی و شگفتی و شیدایی اش حظ ببری.
از خودت می پرسی شده که عمارتی ناگهان به رقص در اید؟ واز تصور
رقصیدن ساختمان خنده ات بگیرد .
... چشم از مقرنس ها بر می دارد .
دور سریعی توی ساختمان که تویی می زند .
از کنار ملیله های نازک گچی ات رد می شود .
از کنار نیلوفر های تغییر شکل داده ی تخت جمشیدی و از طاوس بالای
ایوانت که بسته به زاویه ی ایستادن، هر کس به رنگی می بیندش.
قدم هایش را حس می کنی در تو . روی تو راه می رود.
کنار در قلم زنی شده ات می ایستد
از عکاس دوره گرد میدان می پرسد :
دوربینمو فراموش کردم. شما کارت پستال این ساختمونو ندارین؟
.........
شده از خواب پریده باشی با حال عمارتی بعد از بمباران؟
