ترس

 

 

- کی بزرگ می شم مامان؟

- وقتی قدت برسه به آینه، وقتی بری مدرسه چیز یاد بگیری،

  وقتی از پیری نترسی .

 

                                                   ….

 

مدیر به زن نگاه کرد: خیلی خوش اومدین، واقعا به یه  مربی تازه  احتیاج

داشتیم. می­دونید­؟  ما دیگه هممون پیر شدیم. بچه ها آدم جوون سرزنده

 می خوان.  من از بیست و یک سالگی این جام ، چهل و چهار سال تموم­…

 بیاین  بیاین کلاسا رو  بهتون نشون بدم...

                                                 ........

 مدیر به گوشه ی کلاس، زیر آویز عروسکی که با کاغذ رنگی درستش کرده

 بودند اشاره کرد:می بینیش؟  همون که ته کلاس نشسته  با خونه سازی­ها

بازی  می­کنه... نه، اون یکی که موهای جوگندمی داره، صورتش یه کم

چروکه،  آره خودشه،  یه عصای کوچولوی نازم کنارشه ...

هواشو داشته باشین.

 خیلی وقته این جاست. از وقتی من جوون بودم...

 

 

خستگی و خرسندی

 

صورتش را بالا گرفته بود.

 لای پلک هایش ، آن قدر که به کسی تنه نزند یا پایش به چاله ای

فرو نرود ، باز بود.

باد لای چنار ها بود.

ابر می تابید.

لبخند روی لبهایش می رفت و می آمد.

چه قدر پیدا بود که از کلاس بیرون زده.

چه قدر پیدا بود که ورقه اش را ، آن قدر که معلم بس اش باشد، نوشته

و گریخته، خودش را پرت کرده توی خیابان و حالا پشت پلک هایش دوباره

دارد با خرسندی بچه ها را به یاد می آورد و معلم را و سوال ها را که پشت

سرش جا مانده بودند.

سورمه ای لباسش قاطی پاییز شده بود.

 دسته ی کوتاه کیف سیاهش را ، چنان که دست دوستی، تاب می داد

و از سرخوشی شیب خیابان پایین می رفت .

 باران توی هوا ایستاده بود

 و

صورتش را

نرم

 می لیسید.....

 

ماه و پلنگ 2

 

 

لبه ی چادر اکسیژن را کنار زد . پرستار گفت: فقط یک دقیقه.

سرش را کمی به سمت شانه خم کرد و چشم هایش را بست: چشم.

ایستاد کنار تخت. خندید.  دستش را گذاشت روی باند پیشانی ام : پریدی

 که به ماه برسی پلنگ زخمی؟

دستم را بلند کردم . انگشتم را کشیدم روی گونه اش.

 اینجا بود.

 دیگر

 پریدن نمی خواست.